Pierwotnie miała to być świątynia grobowa z pałacem, ale przez powtarzające się ataki wrogich plemion, projekt zyskał cechy fortecy.
Miejsce narodzin Amona
W czasach Nowego Państwa (XVI–XI wiek p.n.e.) powszechnie uważano, że właśnie tutaj narodził się Amon, twórca świata i pan ładu we wszechświecie, a także władca bogów, ludzi i świata umarłych.
Z momentem upaństwowienia kultu Amona, budowa świątyni w miejscu narodzin wydawała się być oczywistością.
Świątynia grobowa zbudowana dla Ramzesa III jest największym budynkiem kompleksu. Składają się na nią dwa okazałe dziedzińce poprzedzone pylonami.
Na dziedzińcu, po lewej stronie, pod ogromnymi kolumnami, znajdowało się przejście do pałacu faraona.
Po prawej jest kolumnada złożona z ośmiu posągów przedstawiających Ramzesa.
Niesamowite dziedzińce
Za drugim pylonem zobaczymy prawdziwe arcydzieło - wielki dziedziniec otoczono rzędami kolumn z wyrytymi na nich historiami.
Choć nadal trwają tu prace konserwatorskie, można dostrzec niesamowicie dobrze zachowane kolorowe reliefy.
Niemal wszystko - każda kolumna czy ściana, zostały ozdobione reliefami, których tematyką przewodnią są głównie opowieści wojenne, czyli dokumentacja wojen toczonych przez Ramzesa III.
Są tu między innymi ilustracje wielkiej bitwy z Libijczykami, podczas której faraon przegonił wroga, a schwytanych więźniów skuł i zaprowadził przed oblicze Amona.
W czasach pierwotnych chrześcijan, dziedziniec ten został zamieniony w kościół koptyjski, a pogańskie malunki pokryto grubą warstwą gipsu i wapna, dlatego do dzisiejszych czasów przetrwały w tak dobrym stanie.
Sala hypostylowa
W dalszej części świątyni była niewielka sala hypostylowa, ale do dzisiejszych czasów przetrwały tylko kikuty kolumn.
Po bokach znajdowały się mniejsze kaplice - do dziś pozostały po nich wnęki, niektóre z posągami.
Na końcu świątyni znajdowało się sanktuarium Amona, które umieszczono najwyżej w całym kompleksie. Był to charakterystyczny dla świątyń egipskich model budowy opierający się na starożytnych wierzeniach. Ścieżka przejścia od bramy głównej, aż do sanktuarium, nieustannie się wznosiła, tworząc wrażenie wspinania się po zboczu “kopca stworzenia”.
Inne świątynie oraz brama
Niedoceniany kompleks często nazywa się Małym Karnakiem, bowiem wygląda jak jego miniatura - do tego świetnie zachowana.
Wysokie mury świątyni nie zostały nigdy skruszone, za to z obwarowań kompleksu i innych budynków nie zostało wiele.
Poza świątynią Amona, do dzisiejszych czasów zachowały się tylko widoczna po lewej świątynia Hatszepsut oraz, po prawej, kaplica żony Amona - Mut.
