FAQ
Najczęściej zadawane pytania
Karty Blue NOL kwalifikują się do zwrotu środków, bo są imienne. Natomiast karty Silver, Gold czy papierowe Red nie dają tej możliwości. Karty można zabrać ze sobą i wykorzystać przy następnym pobycie - ważność środków wynosi 5 lat. Natomiast kasę można wykorzystać w inny sposób - płacić w sklepach lub kioskach na stacjach metra.
Egipt nie jest taki straszny, o ile pamiętamy o kilku zasadach: nie pić wody z kranu, a jedynie butelkowaną; nie jeść surowych warzyw, owoców, serów i nie pić mleka, a wtedy będzie dobrze. Zawsze najlepiej zamawiać dania gorące, smażone - zrezygnować z sałatek na zimno.
Bilety dla wjeżdżających samochodem sprzedawali na drodze, tuż przed wjazdem na teren parku. Zdecydowanie lepiej jest samemu zorganizować wyjazd, bo płacisz tylko za bilet wstępu.
Tak, rower na pewno można przypiąć gdzieś w centrum dla zwiedzających, tam też można kupić bilety.
Mieliśmy taką sytuację na lotnisku w Berlinie i niestety - jeśli autobus odjechał - musisz kupić nowy bilet, bo ten który masz, został zakupiony na konkretny kurs. Bilety można anulować do 15 minut przed odjazdem - w innym przypadku nie ma takiej możliwości. FlixBus nie odpowiada za opóźnienia wynikające z winy innych przewoźników.
Wiza turystyczna do Indonezji jest ważna przez 30 dni i pozwala na jednokrotne przedłużenie pobytu o kolejne 30 dni. Obecnie są do wyboru dwie wygodne formy jej uzyskania: e-VOA (online) oraz tradycyjną VOA (on arrival):
Wiza online (e-VOA): Najwygodniejszy sposób, który pozwala ominąć kolejki na lotnisku. Wniosek składa się przed wylotem na oficjalnej rządowej stronie. Sama wiza kosztuje standardowe 500 tysięcy rupii, jednak przy płatności kartą system dolicza opłatę transakcyjną w wysokości 19 tysięcy rupii. W sumie na koncie musimy więc zabezpieczyć 519 tysięcy IDR (ok. 108 zł).
Wiza na lotnisku (Visa on Arrival): Jeśli wolicie załatwić formalności na miejscu, możecie kupić ją w dedykowanym okienku tuż po wylądowaniu w Indonezji. Cena to równe 500 tysięcy rupii, a płatności można dokonać gotówką albo kartą.
Metro jest bezpieczne - często patrolowane przez ochronę, ale jak wszędzie, warto zachować ostrożność, szczególnie wieczorami. Ludzie byli neutralni i spokojni, a niektórzy próbowali do nas zgadywać.
Kartę do aplikacji Grab podłączysz dopiero będąc w Azji, w jednym z krajów, gdzie działa aplikacja. W Polsce możesz użyć do tego celu VPN i przełączyć się na jeden z obszarów (listę znajdziesz w aplikacji przy uruchomieniu). Aplikacja ma też możliwość przełączenia płatności z karty na gotówkę.
Tak, w obu klasach (Luxury i Compartment) w cenie biletu zawarty jest pełny serwis gastronomiczny (ciepłe posiłki, przekąski i napoje) oraz bezpłatny dostęp do saloników Executive na wybranych dworcach, takich jak Gambir, Yogyakarta Tugu czy Surabaya Gubeng.
Coraz częściej tak, zwłaszcza w hotelach i większych restauracjach, ale gotówka wciąż jest niezbędna w warungach, na targach i poza dużymi miastami.
W każdym terminalu lotniska Changi jest przechowalnia bagażu. O dokładną lokalizację najlepiej zapytać obsługę, w każdym razie ucieszyło nas, że ceny są umiarkowane: za przechowanie trwające do 24 godzin - bagaż do 10 kg kosztuje 11 SGD (ok. 31 zł), a powyżej tej wagi - 16 SGD (45 zł).
Tak, możesz bez problemu. Trzeba jednak wiedzieć, że za użycie karty bankowej pobierana jest jednorazowa opłata dzienna w wysokości 60 centów. Przykład: jedziesz trzy razu metrem i płacisz za to kartą. Przejazd kosztuje ok. 5–7 SGD + 0,60 SGD opłaty z kartę płatniczą.
W autobusie i tramwaju, kartę przykłada się tylko raz - przy wsiadaniu. Kupujesz wtedy bilet na 30 minut. Natomiast w metrze przy wejściu i wyjściu ze stacji, tam gdzie są bramki - przykłada się każdorazowo, żeby otworzyć drzwi.
W Gwatemali napięcie zasilania wynosi 120 V, co mieści się w zakresie 110–240 V, w jakim działają urządzenia dwunapięciowe, więc bez problemu naładujesz urządzenia mobilne jeśli użyjesz oryginalnej ładowarki. Dodatkowo potrzebna jest przejściówka do gniazd typu A (amerykańskich).
Tak. Od początku 2026 roku można już płacić za kolejki dojazdowe na obu lotniskach kartą zbliżeniową. Na lotnisko Don-Mueang dojeżdża czerwona linia kolei, a na lotnisko Suvarnabhumi - Airport Rail Link.
Luxury to otwarty wagon z 26 fotelami w układzie 2-1, rozkładanymi do ok. 140 stopni. Compartment Suites to 16 w pełni prywatnych kabin z fotelami rozkładanymi na płasko (180 stopni), automatycznymi drzwiami i serwisem jak w pierwszej klasie samolotu.
Przejście szlaku z góry (przyjechaliśmy tam autobusem miejskim z Sofii), do cerkwi, zajęło 2,5 godziny. Mimo zejścia, nie jest to szlak łatwy, bo bliżej wodospadu jest wiele stromych odcinków. Więcej tutaj →
Wygodny minimalny plan to jedna pełna doba: dojazd wieczorem, a rano śniadanie i wyjście na morze piasku.
Dlaczego nie zaczynać od wschodu słońca? Dokładnie te same obrazki zobaczycie o zachodzie, więc nie widzieliśmy sensu wstać o 3 rano i budzić całego miasteczka (tak, jeepy tak strasznie hałasują, że osoby o lekkim śnie mają obowiązkową pobudkę w środku nocy).
Nasza propozycja planu dnia:
- śniadanie po 9:00,
- zejście tajną ścieżką na morze piasku (podążajcie śladami końskich kup),
- 10:00-15:00 trekking na wulkan i powrót jeepem do miasta,
- 16:30 - wyjazd na punkt widokowy,
- 18:00 lub 18:30 powrót do hotelu,
- następnego dnia śniadanie ok. 9:00,
- powrót do Surabaya.
Opłata za wjazd na wyspę Bali w Indonezji wynosi 150 tysięcy rupii (około 10 dolarów) od osoby - płatne raz na wjazd - przez oficjalny portal Love Bali. To opłata niezależna od wizy.
Bilet wjazdowy do strefy turystycznej kosztuje 35 000 IDR (7,30 zł) od osoby, ale musicie wiedzieć, że to nie to samo, co wjazd do parku krajobrazowego. Tutaj trzeba zapłacić dodatkowo i koszt wjazdu wynosi 250 000 IDR (ok. 50 zł za osobę). Opłatę uiszcza się przy wejściu na morze piasków lub u organizatora, u którego zamawiacie wycieczkę.
Ciekawostka: jest tajny punkt wejścia dla koni wożących zapasy na Bromo, którym można zejść do morza piasków za darmo - opowiadamy o nim w naszym odcinku serii "Na urlopie".
Przejazd kolejami indonezyjskimi (KAI) na tych odcinkach może zająć ok. 6-6,5 godziny (Taksaka) i ok. 4 godzin (Argo Semeru).
Przejazd całego odcinka z Dżakarty do Surabai może zająć od 10 do 12 godzin w zależności od składu pociągu.
Bilety najłatwiej kupić:
- przez oficjalną aplikację Access by KAI,
- przez stronę internetową booking.kai.id,
- poprzez sprawdzoną apkę tiket.com.
Sprzedaż biletów otwiera się 45 dni przed planowanym odjazdem pociągu, ale miejsce w wagonach Luxury i Compartment dodawane są najczęściej z opóźnieniem. Dlatego najlepiej sprawdzać codziennie, czy są dostępne te wagony. Na liście połączeń będą się wyróżniać ceną powyżej 1 mln rupii - trudno przeoczyć.
Uwaga: podczas rezerwacji trzeba podać numer paszportu. Dokument trzeba okazać przy bramkach kontrolnych na dworcu.
Liczba miejsc w klasach luksusowych jest bardzo ograniczona:
- 26 miejsc w wagonie Luxury (zwykle 2 wagony na skład),
- 16 miejsc w wagonie Compartment (zwykle 2 wagony na cały pociąg).
W weekendy oraz święta państwowe bilety znikają błyskawicznie, dlatego zalecamy rezerwację z jak największym wyprzedzeniem!
Nie ma potrzeby kombinować z logowaniem na oficjalnej stronie i przechodzenia przez całą procedurę. Tamta strona nie działa najlepiej, dlatego kupujemy poprzez Trip.com, gdzie można zarządzać rezerwacjami nawet wybierając bezpłatne miejsca w samolocie.
Najszybciej i najwygodniej dojedziecie prywatnym samochodem z kierowcą zamówionym z wyprzedzeniem (np. przez WhatsApp), bezpośrednio z Surabaya do Cemoro Lawang. Transfer trwa ok. 3 godzin, w zależności od pory dnia i ruchu. Koszt w jedną stronę powinien wynieść 800 000 IDR (167 zł - ok. 80 zł od osoby) za kurs w jedną stronę z paliwem i opłatami autostradowymi. Powrót na lotnisko - tyle samo.
W Emiratach zawsze najtaniej wychodzą karty eSIM z trip.com, bo można je skonfigurować na kilka dni, zamiast kupować większy pakiet. W wyszukiwarce aplikacji trip.com wpisz "eSIM Emirates". Pojawią się oferty, w których będziesz mógł wybrać ilość dni trwania usługi oraz wielkość pakietu danych na każdy dzień.
Najlepsza jest pora sucha, mniej więcej od maja do września. Dla pierwszego wyjazdu idealne są maj, czerwiec lub wrzesień - jest sucho, a jeszcze nie ma szczytowego tłoku.
Nam się najbardziej podobało na plaży Ao Sai (na południu wyspy). Poza tym dużo osób kąpało się na plaży Loh Paret - czyli najsłynniejszej plaży na wyspie. Odpływy są niestety wszędzie.
Weź większe, bezpieczniejsze auto. Kierowcy w Jordanii jeżdżą bardzo niebezpiecznie, często środkiem ulicy, nie używają kierunkowskazów. Zdarzyło się nam, że omal nie wyjechali w nas podczas wyjeżdżania ze stacji paliw na autostradę.
Niestety nie. Musiałbyś dojechać bezpłatnym autobusem do terminala nr 1. Autobus zatrzymuje się tuż przy Jewel (trzeba tylko przejść przez ulicę). Potem z tego samego przystanku wrócisz na T4.
Samochód wynajęliśmy przez stronę https://www.drive-usa.de - oferta była bardzo korzystna cenowo. Nie było żadnych ostrzeżeń o drogach gruntowych - a takie są w Monument Valley.
Samochód umyliśmy w myjni automatycznej, ale i tak później się zakurzył. Przy oddawaniu auta o nic nie pytali - mieliśmy tylko przyjemną rozmowę o pogodzie, a po 3 minutach dostaliśmy maila, że "wszystko w porządku".
Brak wyników dla podanej frazy.