Wiza do Indonezji w 2026 roku to dla większości turystów formalność, którą można załatwić w 15 minut z kanapy - pod warunkiem, że wie się, gdzie kliknąć i co przygotować.
W tym poradniku pokazujemy krok po kroku, jak złożyć wniosek o: e-Visa B1 na oficjalnym portalu, kartę lokalizacyjną All Indonesia Arrival Card oraz podatek turystyczny na Bali.
Ile to kosztuje, jakie dokumenty są potrzebne i co się dzieje, gdy wybierzecie alternatywę - wizę kupowaną na miejscu, czyli klasyczne Visa on Arrival na lotnisku w Bali lub Dżakarcie.
Czy Polacy potrzebują wizy do Indonezji?
Tak. Polacy potrzebują wizy, ale na szczęście jesteśmy na liście państw uprawnionych do najprostszej formy wjazdu, czyli wizy turystycznej typu B1 - znanej szerzej jako Visa on Arrival (VOA) lub jej cyfrowy odpowiednik e-VOA. Lista obejmuje obecnie 97 krajów, w tym wszystkie państwa Unii Europejskiej, Wielką Brytanię, USA, Kanadę, Australię i większość krajów Azji Wschodniej.
Wiza B1 jest jednorazowa, pozwala na pobyt do 30 dni i można ją raz przedłużyć o kolejne 30 dni. Jeśli planujecie dłuższą podróż albo wyjazd w celach biznesowych, musicie sięgnąć po wizę C1 - to już zupełnie inna procedura i ten poradnik tego nie opisuje.
Wiza do Indonezji online czy na lotnisku - co wybrać?
Indonezja oferuje dwie ścieżki uzyskania tej samej wizy turystycznej B1 - obie kosztują tyle samo: 500 000 rupii indonezyjskich (IDR), czyli mniej więcej 104 zł według aktualnego kursu (maj 2026). Różnica polega na tym, jak wygląda pierwsze pół godziny po wylądowaniu w Indonezji.
Wersja online, czyli e-VOA, to wniosek złożony przez stronę evisa.imigrasi.go.id jeszcze przed wyjazdem. Zapłacić można kartą Visa lub Mastercard, a gotową wizę dostajemy mailem w formacie PDF. Z dokumentem po przylocie idziemy prosto do bramki imigracyjnej.
Wersja on arrival, czyli klasyczna VOA, polega na tym, że nic nie trzeba robić wcześniej, a dopiero na docelowym lotnisku, gdzie składa się wniosek na stanowisku banku lub przy okienku imigracyjnym. Płatność najczęściej jest gotówką, ale dostajemy kolorową naklejkę do paszportu, a później tradycyjną pieczątkę.
Wiza online pewnie wyjdzie nieznacznie taniej, bo unikniemy podwójnego przewalutowania w lotniskowym kantorze lub prowizji bankomatu, a oszczędność czasu to rzecz oczywista.
Co trzeba przygotować przed aplikacją o wizę do Indonezji
Wizę kupujemy na oficjalnej stronie evisa.imigrasi.go.id - ale zanim to zrobimy, warto mieć wszystko pod ręką, czyli:
- paszport ważny minimum 6 miesięcy od planowanej daty wjazdu,
- cyfrowe zdjęcie strony z danymi biometrycznymi paszportu (format jpg, jpeg lub png),
- zdjęcie twarzy typu paszportowego (na stronie są wytyczne, jak ma wyglądać - format jpg, jpeg, png),
- bilet powrotny lub onward ticket - czyli dowód, że po urlopie opuścimy kraj (wersja pdf).
Podczas wypełniania formularza będzie też potrzebny adres hotelu w Indonezji - wszystko jedno, którego - nikt nie będzie tego sprawdzać - najlepiej pierwszy z listy. Nie musimy mieć rozpisanej całej trasy.
Wiza do Indonezji online krok po kroku
W poradniku korzystamy wyłącznie z oficjalnego portalu evisa.imigrasi.go.id prowadzonego przez indonezyjski Directorate General of Immigration. Musicie na to uważać, bo w wynikach Google wyświetlają się dziesiątki pośredników z domenami typu „evisa-indonesia” czy „indonesia-voa”, gdzie wyrobienie dokumentu kosztuje dużo więcej.
Wybór wizy turystycznej na 30 dni
Po wejściu na stronę wybieramy żółty przycisk “Apply”, gdzie będziemy wybierać kilka opcji, aż w końcu dotrzemy do wizy typu B1.
Ważne: nie musicie zakładać konta, choć my akurat tak zrobiliśmy, bo planujemy do Indonezji niebawem wrócić ;)
Krok 1 - Passport/Country/Region - wybieramy nasz kraj.
Krok 2 - Wybieramy główny cel wizyty (The main purpose of my visit to Indonesia is) - to nieco podchwytliwe, ponieważ na pierwszy rzut oka nie znajdziecie “travel” lub “holidays”, a wybór “Work and Travel” przekieruje nas do droższej wizy C1. Zamiast tego wybieramy “General, Family, or Social”.
Krok 3 - The sub purpose of my visit - dopiero tutaj pojawi się “Tourism,Family Visit, and Transit” - wybieramy to.
Krok 4 - I want to explore & choose a visa - wybieramy “B1 - Tourist (Visa On Arrival)”.
I w końcu krok 5 - I am planning to stay - wybieramy “30 Days”.
Zatwierdzamy klikając żółty button “Detail & Applay”.
Pojawi się jeszcze okienko pop-up z informacjami o wizie oraz cenie. Koszt wyrobienia wizyt to 500.000 Rupii Indonezyjskich, ale do tej kwoty zostanie doliczone jeszcze 19.500 IDR. Na dole dowiemy się, że od daty przyznania wizy mamy 90 dni, na jej odbiór na lotnisku.
Wypełnianie formularza wizowego
Przechodzimy do “Visa Application” - strona nr 1. Uzupełniamy dane z paszportu. Na szczęście można się wysłużyć automatycznym skanerem, który na podstawie przesłanej fotki paszportu uzupełni większość danych. Jest to wygodne, ale wymaga uwagi, bo w naszym przypadku zrobił jeden ważny błąd - źle rozpoznał datę wydania paszportu, która pojawia się w miejscu pieczątki. Nie przejmujcie się, będzie jeszcze specjalny etap na zweryfikowanie każdego wpisu.
Niżej dodajemy nasze foto w formacie graficznym i przechodzimy dalej klikając button “Next”.
Na stronie nr 2 weryfikujemy dane z poprzedniego kroku, bo zostały one już wklejone przez system automatycznie. Na pewno trzeba będzie uzupełnić miejsce urodzenia i numer telefonu. W polu “kraj wydania” będzie widnieć “Polandia” - nie próbujcie tego poprawiać, pole zostało wypełnione prawidłowo - w Indonezji tak się właśnie określa Polskę :)
Niżej, w sekcji “Address in Indonesia” w polu “Residence Type” wybieramy HOTEL i podajemy adres zakwaterowania (nazwa i ulica), a w polu “Postal Code” przepisujemy dokładnie kod pocztowy, na bazie którego zostaną uzupełnione pola lokalizacyjne miejscowości.
Na dole, w sekcji “Main Document” załączamy bilet powrotny w PDF - lot z Indonezji do dowolnego innego kraju który dostaliśmy w mailu z rezerwacją. Natomiast “Support Document” pozostawiamy puste.
I najważniejsze - w “Applicant Contact Confirmation” podajemy dwa razy adres email, na który przyjdzie wiza w pdf (i cała korespondencja). Klikamy “Next”.
Strona nr 3 - to w sumie weryfikacja, ale nie wystarczy przejrzenie wpisów. Każdy trzeba potwierdzić klikając w okienko “check”. Zanim klikniemy sprawdzamy dane i zapewne zauważycie, że w “Date of issue” jest błędnie zdefiniowana data. Trzeba poprawić i zaznaczyć “ptaszkiem”.
Pozostałe dane były w naszym przypadku poprawne. Zaznaczamy pole “I understand…” i przechodzimy dalej klikając przycisk “Save”.
Teraz wracamy do listy aplikacji - przy której będzie status “Draft”. Zatwierdzamy jej wysłanie poprzez “Submit”. Otrzymaliśmy możliwość założenia konta, więc to zrobiliśmy (dopisujemy tylko hasło do logowania, a loginem jest nasz adres e-mail). Na maila przychodzi kod OTP, który wpisujemy w formularzu i ponownie przechodzimy do naszej aktualnej aplikacji. Na dole jest button “Make a Payment” - klikamy.
Portal przekieruje stronę do bramki płatniczej Finpay, która jest oficjalnym operatorem płatności. Zobaczymy tam całkowity koszt wyrobienia wizy: 519.500 IDR (wiza + obsługa płatności). Wypełniamy dane karty i akceptujemy czerwonym przyciskiem na dole.
Po pomyślnym opłaceniu wniosku przychodzą maile od Indonesian Immigration - jeden z potwierdzeniem płatności, a drugi z informacją, że wiza została zatwierdzona. W załączniku jest plik pdf do pobrania.
Plik pobieramy i drukujemy - najlepiej mieć wersję papierową,a dodatkowo mieć możliwość otwarcia pliku w telefonie na lotnisku, jakby wydruk się zagubił.
Cała procedura, jeśli wymagane dokumenty i grafiki są pod ręką, zajmuje od 15 do 30 minut. Wiza przychodzi mailem zwykle w ciągu kilku minut po opłaceniu, choć Imigrasi zastrzega sobie do 3 dni roboczych (wizę zamawialiśmy w niedzielę i było ekspresowo).
Zobacz grafikę z wszystkimi wypełnionymi polami →
Jak działa Visa on Arrival w praktyce
Jeśli z jakiegoś powodu nie chcecie składać wniosku online, możesz kupić wizę po wylądowaniu w Indonezji. To rozwiązanie nazywane Visa on Arrival, dostępne jest na wszystkich głównych lotniskach międzynarodowych. Procedura jest prostsza, bo nie trzeba wypełniać formularza - wystarczy podejść do okienka VOA Counter w hali przylotów, jeszcze przed kontrolą paszportową.
Różnica jest w płatnościach, bo trzeba zapłacić albo gotówką w rupiach, albo w dolarach amerykańskich (zwykle przelicznik to 35 USD), rzadziej w euro. Część stanowisk akceptuje karty, ale jest to loteria.
W szczycie sezonu kolejki do okienek potrafią być bardzo długie, szczególnie na Bali. Dla porównania, podróżni z e-VOA podchodzą procedury w trzy minuty. Wiza na lotnisku ma więc sens głównie jako plan B.
Przedłużenie wizy do Indonezji - co się zmieniło
Wiza B1 pozwala na 30-dniowy pobyt, ale można ją przedłużyć jeden raz o kolejne 30 dni, czyli zostać w kraju łącznie do 60 dni. Przedłużenie kosztuje 500 000 IDR. Wniosek o przedłużenie składa się online, a następnie trzeba się udać na wizytę w urzędzie - zwykle 7-14 dni przed końcem ważności bieżącej wizy. Wiele agencji wizowych na Bali oferuje pomoc w tej procedurze i lepiej skorzystać z ich pomocy, bo na pewno będziecie mieć problemy w urzędzie.
Jeśli chcecie zostać w Indonezji dłużej niż 30 dni, warto rozważyć wizę C1 (211A) na 60 dni, która daje możliwość dwukrotnego przedłużenia wizy po 60 dni każde, czyli łącznie do 180 dni pobytu.
Jak wypełnić All Indonesia Arrival Card przez internet
Jeśli lecicie na Bali, to są jeszcze dwa obowiązkowe kroki, które łatwo przegapić, a trzeba przypilnować przed podróżą. Pierwszy to All Indonesia Arrival Card - elektroniczna karta przyjazdowa, którą od października 2025 roku każdy obcokrajowiec musi wypełnić przed lądowaniem.
Karta jest darmowa, składa się z deklaracji celnej i danych podróży, a po wypełnieniu otrzymujemy kod QR, który sprawdzają na granicy. Wypełnia się ją na stronie indonezyjskiej imigracji lub w aplikacji.
Oficjalna strona: https://allindonesia.imigrasi.go.id
Jak wypełnić formularz i nie zwariować
Jeśli planujecie wyjazd do Indonezji, czeka was mała formalność, o której łatwo zapomnieć w ferworze pakowania walizek: karta przyjazdu, czyli Arrival Card. To obowiązkowy dokument dla każdego pasażera wjeżdżającego do kraju.
Na szczęście, całość załatwia się online, za darmo, na oficjalnej rządowej platformie “All Indonesia”. Zła wiadomość jest taka, że formularz jest bardziej skomplikowany niż ten wizowy. Przeszliśmy zgłoszenie grupowe i po prostu musieliśmy to opisać! Spokojnie, tylko bez nerwów. Zacznijmy od tego, że Arrival Card to NIE jest wiza. To zupełnie osobny dokument - zgłoszenie waszego wjazdu.
Zanim usiądziecie do wypełniania, ponownie przygotujcie paszport, dane lotu, nazwę lotniska, na które przylatujecie oraz adres noclegu.
Po wejściu na platformę “All Indonesia” w sekcji Arrival Card Service zobaczycie trzy kafelki: dla obywateli Indonezji, dla cudzoziemców (Foreign Visitor) oraz opcję odszukania już złożonej karty. Jako turysta z Polski wybieramy oczywiście Foreign Visitor. Gdyby angielski wam nie leżał, w prawym górnym rogu można przełączyć język.
Formularz dzieli się na cztery zakładki, które przejdziemy po kolei.
Zakładka 1: dane osobowe: tu wpisujemy dane z paszportu oraz numer telefonu i e-mail. Przy mailu strona wyświetla ostrzeżenie nie bez powodu - sprawdźcie go dwa razy, bo to jedyny kanał, którym można otrzymać kod QR. Przydatną opcją jest dodanie kolejnego podróżnika klikając w Add Traveller. Gdy już gotowe, klikamy “Next”.
Zakładka 2 - potwierdzenie posiadania wizy: przy zgłoszeniu grupowym pojawia się ekran Group Member Visa Confirmation z listą wszystkich osób. Przy każdej widnieje prośba, żeby kliknąć profil i potwierdzić status wizowy. To w sumie proste i nie będziemy tego tutaj rozwijać - przygotujcie wizy, żeby przepisać z nich numer. Next.
Zakładka 3: tutaj podajemy informacje na temat wyjazdu do Indonezji. Najczęściej będzie to AIR (samolot) i cel typu HOLIDAY/SIGHTSEEING/LEISURE. Po wybraniu samolotu rozwiną się dodatkowe pola: lotnisko przylotu (u nas: CGK - Soekarno-Hatta w Dżakarcie), typ lotu (zwykle komercyjny), linia lotnicza i numer rejsu, gdzie kod linii i numer wpisuje się osobno, np. SAUDIA, SV 818.
Potem pytanie o kwaterunek, co jest dość dziwne, bo można podać tylko jeden, a zwykle jest tak, że nocuje się w kilku. Na końcu miły szczegół, bo jedno z pól podpowiada „najbliższy urząd imigracyjny". Next.
Zakładka 4: potwierdzamy deklaracje - najpierw zdrowotna, którą wypełnia się osobno dla każdej osoby (podobnie jak wcześniej wizy). Przy każdym podróżnym klikamy „Fill out the declaration question", gdzie wybieramy proste tak lub nie. Dalej podajemy kraje, które odwiedziliśmy w ciągu 21 dni przed przylotem (można wybrać kilka - u nas Polska i Arabia Saudyjska po przesiadce) oraz czy przewozisz zwierzęta, rośliny lub produkty z nich.
Zapisujemy przyciskiem Save, a przy podróżnym pojawia się zielony „Declaration Question Completed".
Zostaje jeszcze deklaracja celna (BC 2.2) - tym razem wspólna dla całej rodziny czy grupy. Można tam rozwinąć sekcję informacyjną. Dobrze jest to przeczytać, aby mieć świadomość, co wolno, a czego nie.
Dalej zaznaczamy ile mamy sztuk bagażu oraz czy wieziemy coś, co podlega zgłoszeniu (narkotyki czy leki, broń, gotówka powyżej limitu, towary handlowe). Ciekawostką jest pytanie o rejestrację IMEI telefonów i tabletów kupionych za granicą. Tu mała ulga: rejestracja IMEI nie jest wymagana, jeśli zostajemy w Indonezji krócej niż 90 dni.
Na koniec zaznaczamy oświadczenie, że wszystko rozumiemy i się zgadzamy, a potem ”Submit”.
Zobacz grafikę z wszystkimi wypełnionymi polami →
Kod QR to nagroda za wytrwałość
Po wysłaniu zgłoszenia pojawi się podsumowanie. Jest tu też przycisk Change Data - gdyby coś się zmieniło przed wyjazdem - można bez problemu wrócić i zmienić daty czy informacje. Do tej opcji można dotrzeć też z głównego ekranu strony i aplikacji.
Na skrzynkę przychodzi email z kodem QR z nazwiskiem, nr paszportu i datą przylotu. To właśnie ten kod trzeba okazać po wylądowaniu na wezwanie kontroli.
Opłata turystyczna na Bali - jak opłacić Love Bali przez internet
Drugi krok obowiązkowy dla osób lecących na Bali, to pobranie tzw. Bali Tourism Levy, czyli opłaty na utrzymanie wyspy w wysokości 150 000 IDR (ok. 32 zł). Opłata pobierana jest od 2024 roku od każdego zagranicznego turysty.
Opłatę najwygodniej wnieść online przez oficjalny portal Love Bali, co pozwala odebrać kod QR i przejść przez kontrolę bez dodatkowej kolejki. Można też zapłacić na lotnisku w Denpasar, ale będzie kolejka. Opłata jest jednorazowa na cały pobyt, nie trzeba jej wnosić ponownie, jeśli wyskoczymy np. na Lombok czy Gili.
Oficjalna strona: https://lovebali.baliprov.go.id/
Uwaga: Tourist Levy to nie wiza i nie karta przyjazdu (Arrival Card). To trzeci, oddzielny dokument. Wszystkie są niezależne i każdy załatwia się osobno.
Potrzebne dokumenty i wybór wariantu
Aby wypełnić formularz wystarczy paszport, planowana data przylotu na Bali, adres e-mail oraz karta płatnicza Visa lub Mastercard. Jeśli płacicie za kilka osób, przygotujcie paszporty wszystkich uczestników podróży.
Po wejściu na “Love Bali” od razu zobaczycie Tourist Levy z kwotą IDR 150 000 i przeliczeniem na inną walutę (domyślnie USD). Jest też przycisk Apply Exemption (zwolnienie z opłaty) - dotyczy m.in. dyplomatów, dzieci poniżej 5 lat czy osób z wizami specjalnymi, ale większości turystów to nie obejmie.
Klikamy Pay Tourist Levy i na następnej stronie zobaczymy krótki formularz. Wypełniamy danymi z paszportu i rezerwacji lotniczej. Tutaj możemy dodać kolejnych uczestników wyprawy, jeśli wcześniej zaznaczyliśmy “Pays as Group”. Gdy już wszystko gotowe, klikamy Continue to Payment.
Kwota za jedną osobę w PLN to ok. 32 zł. Pod spodem wybieramy metodę płatności, ale dla nas pozostawiono tylko karty płatnicze, m.in. Visa i Mastercard. Płacimy i to wszystko.
Na podany e-mail przychodzi wiadomość od Bali Provincial Government. Będzie w niej przycisk Download, którym pobierzemy PDF z kodem QR potwierdzającym opłatę. Voucher najlepiej zapisać w telefonie i dodatkowo wydrukować.
Zobacz grafikę z wszystkimi wypełnionymi polami →
Po wyjściu z samolotu prędzej czy później przejdziemy koło stanowiska Tourist Levy. Funkcjonariusz sprawdzi kod QR z vouchera, paszport i przepuści nas dalej.
Jeśli zapomnimy opłacić podatek wcześniej, nic specjalnego się nie dzieje. Nadal można to zrobić po wylądowaniu, ale procedura jet wolna i wiążę się z odstaniem swojego w kolejce.
Tourist Levy na Bali to formalność - twoje 30 zł realnie pomaga utrzymać wyspę w formie.
Karta przyjazdu do Indonezji (All Indonesia Arrival Card) oraz wiza turystyczna (VOA) to trzy filary wjazdu na Bali. Dopilnujcie tego przed wylotem - wtedy podróż zaczniecie od plaży, a nie od papierologii. Selamat datang di Bali! 🌺
Uwaga na legalne pułapki oszustów
W sieci jest dużo stron podszywających się pod te oficjalne. Niestety nic z tym nie można zrobić, bo firmy działają w majestacie prawa i świadczą usługi pośrednie lub pomocnicze w uzyskaniu dokumentów.
W przypadku Indonezji, gdy wpisujemy w Google hasła na temat wizy, “arrival card” lub “Bali tourist tax” - na górze wyskakuje sporo pośredników, którzy biorą za pośrednictwo nieludzko wysokie honorarium, np. za załatwienie darmowej karty przyjazdu można zapłacić 80 USD za pierwszą osobę, a za każdą następną 20 USD - na oficjalnej jest to całkowicie darmowe.
Pamiętajcie: rządowe strony są w domenie .go.id. I tylko takie musicie brać pod uwagę.
