Zaledwie kilka kilometrów od Jeleniej Góry czeka jeden z najpiękniejszych zabytków Dolnego Śląska - schronisko Perła Zachodu, które zimową porą wygląda bajkowo. Prowadzi do niego malowniczy szlak wzdłuż rzeki Bóbr, na którym o tej porze roku można podziwiać zjawiskowe lodospady.
Jak dotrzeć do Perły Zachodu?
Do Gościńca Perła Zachodu w Siedlęcinie można dotrzeć na dwa sposoby: podjechać samochodem pod sam obiekt lub wybrać się na spacer malowniczym szlakiem turystycznym z Jeleniej Góry. Zdecydowanie polecamy tę drugą opcję, zwłaszcza zimą!
Zimowy weekend w Jeleniej Górze i spacer do Perły Zachodu
Nasza kolejna dolnośląska przygoda rozpoczęła się w samym sercu Jeleniej Góry, gdzie zatrzymaliśmy się w klimatycznym hotelu Baron tuż przy tętniącym życiem rynku, dzięki czemu można poczuć atmosferę miasta jeszcze przed wyruszeniem na szlak.
Po leniwym poranku i sytym śniadaniu spakowaliśmy plecaki, by ruszyć w kierunku legendarnego schroniska Perła Zachodu.
Wybraliśmy wariant pętli o długości nieco ponad dziesięciu kilometrów. Przejście tego dystansu spokojnym tempem zajmuje około trzech godzin - nie licząc czasu poświęconego na podziwianie widoków czy posiłek w samym schronisku.
Magiczna ścieżka z Jeleniej Góry
Trasa nie jest wymagająca - przypomina bardziej przyjemny spacer niż górską wspinaczkę.
Początkowy etap wyprawy prowadzi przez miasto zielonym szlakiem, który płynnie wyprowadził nas z miejskiej zabudowy w stronę natury.
Tuż za granicami Jeleniej Góry zmieniliśmy szlak na żółty, wchodząc w objęcia Borowego Jaru. To wyjątkowy odcinek trasy, bo zimą okolica nabiera surowego, wręcz bajkowego charakteru.
Przy odrobinie szczęścia i ujemnych temperaturach na zboczach można dostrzec zjawiskowe lodospady oraz formacje skalne, takie jak Skała Panteon czy malowniczo położone Cudowne Źródełko.
Spacerując traktem, mieliśmy okazję podziwiać imponujący most kolejowy, który dumnie góruje nad okolicą.
Ścieżka prowadzi przez punkty widokowe, skąd rozpościerała się panorama na wijącą się w dole rzekę, oraz przez dwa, drewniane mostki zawieszone nad strumykami.
Z każdym krokiem atmosfera stawała się coraz bardziej wyjątkowa, aż w końcu, zza zakrętu, wyłonił się cel naszej wyprawy - charakterystyczna bryła schroniska, niemal nierealnie zawieszona na krawędzi urwiska.
Schronisko PTTK nad przepaścią. To trzeba zobaczyć!
Z tarasów schroniska roztaczał się hipnotyzujący widok na skute lodem Jezioro Modre - jego zamarznięta tafla, pokryta śniegiem, lśniła w zimowym słońcu.
Nie mogliśmy odmówić sobie spaceru przez charakterystyczny, drewniany mostek przerzucony nad jeziorem. To miejsce ma w sobie coś z powieści fantasy i stanowiło idealną scenerię do zrobienia pamiątkowych zdjęć, które w pełni oddają klimat dolnośląskiej zimy.
Na drugim brzegu chłonęliśmy panoramę, szukając najlepszych kadrów do krótkiej sesji fotograficznej. Mroźne powietrze i niska temperatura zaczęły jednak powoli dawać się nam we znaki, a szczypiący w policzki chłód przypomniał o sobie z pełną mocą.
Po ponownym przejściu przez mostek skierowaliśmy się prosto w gościnne progi schroniska, gdzie zamówiliśmy gorący rosół.
Legendarny obiekt PTTK ma już ponad 85 lat. Zachwyca wyjątkową architekturą i malowniczym położeniem, będąc wręcz wkomponowanym w krawędź stromego urwiska. Drewniano-murowana konstrukcja gościńca z charakterystycznymi balami i widowiskowym, wiszącym tarasem prezentuje się niezwykle efektownie, tworząc spójną całość z otaczającą naturą. To właśnie z tarasu oraz wieży widokowej - choć ta ostatnia była akurat niedostępna - rozpościera się najbardziej ujmująca panorama na taflę jeziora i wyrastające z wody skały.
Szlak powrotny do Jeleniej Góry
Aby urozmaicić wędrówkę, w drogę powrotną postanowiliśmy ruszyć nieco inną trasą. Wybraliśmy szlak zielony, który wymaga więcej wysiłku.
Trasa prowadzi tak zwaną środkową drogą i funduje podejścia na wysokość ponad 100 metrów względem pierwszego szlaku, oferując przy tym zupełnie inną perspektywę na okoliczne lasy.
Suma wszystkich podejść tego dnia wyniosła blisko trzysta metrów, co pozwoliło nam poczuć w nogach przyjemne zmęczenie typowe dla górskich wycieczek. Najwyższy punkt na trasie znajduje się na wysokości 450 m n.p.m., co czyni tę wycieczkę dostępną dla każdego, niezależnie od kondycji.
Osiągając grzbiet wzniesienia, dotarliśmy do punktu widokowego, z którego roztacza się zachwycająca panorama okolicznych szczytów.
Po powrocie do Jeleniej Góry, słońce zaczęło już powoli chylić się ku zachodowi, dlatego od razu udaliśmy się prosto na dworzec kolejowy, żegnając po drodze panoramę Karkonoszy. Powrót do Wrocławia pociągiem stał się idealnym, relaksującym zwieńczeniem dnia.
Cała wyprawa - od porannego wyjścia z hotelu aż po wejście na peron - zamknęła się w bardzo satysfakcjonujących ramach czasowych.
- Czas przejścia: 3:04 h
- Łączna odległość: 10,2 km
- Suma podejść: 295 m
- Suma zejść: 285 m
- Najwyższy punkt : 450 m n.p.m.
